Het Geloof der Kleine Dingen

Door: Max Molovich

kalender do 26 januari

 

Vorig jaar was ik in New York. In een boekje las ik over 5 Pointz, een soort openluchtmuseum waar legendarische graffiti uit de jaren ’80 was bewaard. Maar hoe ik ook zocht, ik kon het nergens vinden. Het museum was weg. En al die originele pieces ook.

Toen ik thuis was, ben ik een documentaire gaan kijken over de graffiti-artiesten waarvan ik het werk dus niet had gezien. Jonge jongens die er een sport van maakten hun tags op de metro te zetten en zo door heel New York gezien werden. In die documentaire kwam ook een man aan het woord die de graffiti ging aanpakken, het hoofd van de metro. 

Over deze man sprak filosofisch kunstenaar Peter Smith in zijn lezing ‘Het kapotte ruitje van het gebouw der duurzaamheid’. De lezing gaat over Peters oplossing voor het zwerfafvalprobleem, het gebroken ruitje staat voor de ‘broken window’-theorie: als er een ruitje in een verlaten fabriek kapot is gegooid, zullen er snel meerdere volgen. Voor je het weet zijn alle ruitjes kapot en groeit het gevoel van onveiligheid. En met het gevoel volgt de echte onveiligheid. 

Terug naar het hoofd van de New Yorkse metro, de man die de graffiti ging aanpakken. Ik zal u eerlijk zeggen: ik vond het een oude zeur toen ik hem in de documentaire zag. Iemand die niet begreep wat hij kapot maakte. Maar voor Peter Smith was deze man het bewijs van zijn gelijk. Want de actie van deze deze cultuurbarbaar zorgde er destijds voor dat het aantal moorden in New York drastisch naar beneden ging. Hij had de gebroken ruitjes van het gebouw der veiligheid gerepareerd.

En dat allemaal omdat hij een aanhanger was van het geloof dat Saskia en Serge hebben verwoord met de tekst ‘Het zijn de kleine dingen die het doen (die het doen)’.

Wat Peter Smith betoogt is dat je niet alleen je eigen plastic frootprint omlaag moet zien te krijgen. Dat doen al heel veel mensen (en dat is heel mooi), alleen zijn dat nu net niet de mensen die voor het zwerfafval zorgen. Dat zwerfafval blijft, want wordt op straat gegooid door mensen die er niet op letten. En dat ook niet zo snel zullen doen. Nu kun je daar boos om worden. Je kan ook beginnen om hun rommel op te ruimen en daarmee hun plastic footprint omlaag te brengen. Bij alle andere problemen is dat onmogelijk, als individu. Je kan minder auto gaan rijden, maar de uitlaatgassen van iemand anders weer terug in de auto stoppen, kan niet. Je kan minder vlees eten, maar van een door iemand anders opgegeten biefstuk weer een koe maken, kan niet. Zwerfafval kun je gewoon oprapen. En als iedereen die een beetje om deze aarde geeft, elke dag één stukje zwerfafval opraapt, dan hebben we het probleem zo opgelost.

Ik was overtuigd. Het geloof der kleine dingen heeft er een aanhanger bij. Ik vind het wel moeilijk nu er in het Witte Huis een man zit die er zijn bestaansreden van lijkt te maken om, overal waar hij kan, zo vaak en zo veel mogelijk bakstenen door de raampjes van het gebouw der duurzaamheid te smijten, maar ik zal vandaag nog met opgeheven hoofd beginnen met het opvallend opruimen van zwerfafval. En als ik wat zekerder ben, zal ik mijn geloof ook uitdragen. Zodat het zich zal uitbreiden als een olievlek in de oceaan

Aan het begin van zijn lezing vertelde Peter dat zijn zus hem een nier had gegeven. Zijn leven was gered door de liefde. Onze liefde kan de wereld redden. Denkend aan het ruitje van het gebouw der duurzaamheid kwam Graceland van Paul Simon in mijn gedachten bovendrijven: “Losing love is like a window in your heart. Everybody sees you’re blown apart. Everybody sees the wind blows.” Door onze liefde juist uit te dragen, kunnen we het ruitje repareren.

 

Neem ook eens een kijkje bij: .


nieuws diagonale streep Meest gelezen

Anne van der Burg en Hajo Bruins over hun rollen in Achter het Huis

Anne van der Burg en Hajo Bruins over hun rollen in Achter het Huis

kalender do 9 november 2017

informatie Lees meer

Volg club cele op

locatie

Schouwburg Odeon
Bovenfoyer
Blijmarkt 25
8011 ND Zwolle

Volg club cele op