Interview met regisseur Marcus Azzini

“Binnen de grote wereldproblematiek hebben we eigenlijk alleen elkaar”

kalender zo 10 september

Interview met Marcus Azzini tijdens de repetities van The Intelligent Homosexual's Guide to Capitalism and Socialism with a Key to the Scriptures or iHo

Door Madelon Kooijman

iHo is nog niet eerder in Nederland opgevoerd. Waarom haal jij deze nieuwe Kushner naar Nederland?

Wat ik heel erg mooi vind aan het stuk is dat het heel erg herkenbaar is. Het gaat over een gezin dat zich in een persoonlijke crisis bevindt en over hoe daar door de betrokkenen mee wordt omgegaan. Wat Kushner heel erg knap doet, is een heel menselijke situatie creëren waar we als toeschouwer middenin vallen. Hij toont direct hoe de personages functioneren op het hoogtepunt van een crisis. Tegelijkertijd laat Kushner in dit persoonlijke kader de wereld binnen door het stuk ook te laten gaan over migratie, religie, ideologieën en over hoe ingewikkeld het is om je leven lang vast te houden aan één ideologie. Met zijn voorstellingen toont hij via zijn personages de menselijke behoefte aan zingeving. Het stuk laat hiermee enerzijds de ontwikkelingen in de wereld en anderzijds de menselijke emoties in het persoonlijke van een gezin zien. Ik vind het heel erg mooi hoe Kushner die twee werelden combineert.

Het decorontwerp is minimalistisch. Waarom is hiervoor gekozen?

Ik denk dat de kracht van het stuk het stuk zelf is. Het bouwwerk van het stuk is de taal en de menselijke emoties die daarin uitgewisseld worden. Ik vind het belangrijk dat de voorstelling waarachtig is en ik denk dat die waarachtigheid het beste tot zijn recht kan komen in een zuivere enscenering. Het decor is een cleane en schone ruimte waarbinnen de personages het emotionele gevecht met elkaar aangaan. Door veel weg te laten, creëren we bijna een menselijk laboratorium waarbinnen ruimte is voor het denkproces. Hierdoor word je als toeschouwer op zeer directe wijze naar de emotie geleid.

Welk personage komt voor jou het dichtstbij?

Ik leef op verschillende momenten in de voorstelling met verschillende personages mee. Ik bevind mij op dit moment in dezelfde levensfase als de drie volwassen kinderen die alle drie heel erg veel in zich hebben om iedereen te kunnen raken. Ook kan ik me goed identificeren met Gus, de vader van het gezin. Ik heb zelf een zoon en hij is voor mij absoluut het allerbelangrijkste dat er bestaat. Ouder zijn is echt een fantastische taak maar het is ook ongelofelijk ingewikkeld om een goede vader te zijn. Het opvoeden van een kind is een grote verantwoordelijkheid en daar komt veel onzekerheid bij kijken. We beginnen eigenlijk met falen vanaf het moment dat onze kinderen geboren zijn. Kinderen worden perfect geboren waarna wij met onze imperfecties proberen het kind nog perfecter te maken. En dat gaat helemaal niet. Gus is teleurgesteld over zijn eigen leven, maar ook echt over het leven van zijn kinderen. Hij is op de een of andere manier teleurgesteld geraakt in wat hij ze gedroomd heeft en in wat er van hen is geworden. Dat raakt me enorm. Ik denk dan: oh jezus kan dat? Ik ben alleen maar heel erg trots op mijn zoon. Die teleurstelling kan ik mij niet voorstellen. De momenten dat Gus gesprekken voert met zijn kinderen grijpen mij hierdoor het meest naar de keel. Zeker de drie individuele scenes waarin hij dialogen met zijn kinderen voert, vind ik op verschillende manieren echt heel erg mooi en ontroerend. Dat zijn mijn kippenvelmomenten uit de voorstelling.

Herken je op een bepaalde manier je eigen familie in deze familie?

Zeker. Ik denk dat iedereen die een familie heeft of heeft gehad iets in deze familie zal herkennen. De relatie die we hebben met ons gezin is de oudste en diepste relatie die we als mens kennen. Het is de relatie die je het langst hebt, daarom gaat het zo diep en kan het zo heftig en ingewikkeld zijn. Herkenbaar is bijvoorbeeld het verlangen om erkend en gezien te worden, en de veranderende rol die je hebt als kind wanneer je zelf volwassen bent. Er komt een moment dat we als kinderen denken dat we ouders van onze ouders moeten worden. Dit gaat veelal gepaard met het gevoel dat we controle kunnen uitoefenen of dat we onze ouder wordende ouders opnieuw kunnen opvoeden. Maar dat is onmogelijk. Ik denk dat het belangrijk is dat we nieuwe fases in de levens van onze ouders accepteren. Wij hebben thuis in Brazilië de afgelopen twintig jaar met mijn moeder ook vaak gedacht ‘oh mam, doe dat nou anders’. Ik besef nu dat het onnodig is om dat te denken. Mijn moeder is 82 jaar en heel erg veel meegemaakt in haar leven. Natuurlijk heeft ze ook fouten gemaakt, maar ze is een fantastische vrouw en een prachtig mens. We kunnen haar echt niet meer veranderen. Het gaat over verzorgen, accepteren en omarmen, iets wat de drie kinderen uit het stuk absoluut niet lukt.

Tony Kushner, homoseksueel en van Joodse komaf, vertelde in een interview dat veel van zijn politieke overtuigingen hem zeer persoonlijk aangaan omdat hij zich altijd ‘anders’ heeft gevoeld. Jij bent op je achttiende van Brazilië naar Nederland gekomen en bent ook homoseksueel. Herken jij je in wat Kushner zegt?

Zeker. Ik heb mijn hele leven het gevoel gehad dat ik anders ben. Na het verlaten van Brazilië was ik ineens migrant en hoe hard je als migrant ook werkt om de ander te worden, dat word je nooit. De poging om succesvol in een samenleving te integreren is daarom denk ik niet om de ander te willen worden maar om de ander te leren begrijpen. Dit kwartje viel bij mij echter pas jaren later. Door het gevoel te hebben anders te zijn, sta je vaak met één been een beetje buiten de situatie. Daardoor heb je op de een of andere manier altijd een analytische blik op het geheel. Ook Kushner is de wereld constant aan het analyseren en bevragen en dat leidt onlosmakelijk tot een vorm van activisme. Mijn vorm van activisme is in vergelijking met Kushner een stuk zachter maar absoluut niet soft. Ik ben voornamelijk veel optimistischer en heb niet het gevoel dat ik het kwaad in de wereld hoef te ontmaskeren. Ik probeer me te focussen op het feit dat verandering en groei mogelijk is, ook al is het klein. Ik vind het belangrijk dat mijn werk persoonlijk is omdat het kleine voor mij in het persoonlijke tot uitdrukking komt. Door met mijn werk in te zoomen op de mens wil ik laten zien dat we binnen de hele grote wereldproblematieken eigenlijk alleen elkaar hebben. Ik denk dat we in sommige opzichten allemaal anders zijn en ik denk dat het heel erg belangrijk is om elkaar daarin te accepteren. Ik wil mijn theater gebruiken om te laten zien dat we het met elkaar moeten doen, dat het echt niet anders kan.

Neem ook eens een kijkje bij: Toneelgroep Oostpool.


diagonale streep Uitgelicht

Nederlands Dans Theater 1 - Adrift

Nederlands Dans Theater 1

Adrift
di 10 okt 20.00 uur

informatie Meer info

Het Nationale Theater -  The Nation - Een zesdelige theaterthriller over een op hol geslagen samenleving

Het Nationale Theater - The Nation

Een zesdelige theaterthriller over een op hol geslagen samenleving
2 t/m 3 dec

informatie Meer info

Lift Me Up!: De Dansers - The Basement

Lift Me Up!: De Dansers

The Basement
za 18 nov
16.30
19.30

informatie Meer info

nieuws diagonale streep Meest gelezen

TERROR: een ‘battle’ tussen gevoel en verstand

TERROR

Een 'battle' tussen gevoel en verstand

kalender vr 15 september 2017

informatie Lees meer

digitale nieuwsbrief

Bezoekadressen

Schouwburg Odeon
Blijmarkt 25
8011 ND Zwolle

Theater De Spiegel
Spinhuisplein 14
8011 ZZ Zwolle

Kaartverkoop

0900 - 1435 (€0,45 / minuut)

Kassa Schouwburg Odeon
(in Café Foyé)

Dagelijks van 10.00 - 20.30 uur

Kassa Theater De Spiegel
Vanaf één uur voor de voorstelling

favoriet van Volg ons op