Wat is voltooid leven? | In gesprek met Toneelgroep Oostpool

Club Cele: Talk of the Town Zwolle


kalender di 3 okt

aanvangstijd 20.30 uur

locatie Odeon - Bovenfoyer


Wat is voltooid leven? | In gesprek met Toneelgroep Oostpool

13 oktober kun je je laten prikkelen door Toneelgroep Oostpool bij Zwolse theaters. Binnen de serie ‘Hoe nu mens zijn?’ halen zij maatschappelijke thema’s aan en zetten aan tot gesprek.

The Intelligent Homosexual's Guide to Capitalism and Socialism with a Key to the Scriptures
Portret van een familie in verwarrende tijden

Dit toneelstuk is zo rijk als de titel lang is. Aan de keukentafel van de familie Marcantonio komen eigentijdse kwesties samen: idealisme, religie, alternatieve gezinsvormen, migratie en euthanasie. Een verhaal over mensen van onze tijd.

De zeventigjarige Gus Marcantonio denkt dat hij lijdt aan Alzheimer, maar in feite herkent hij zich niet meer in de wereld. Alleen de dood lijkt hem nog zinvol. Dit is voor zijn kinderen moeilijk te verkroppen. Twee zoons, een dochter, hun (ex-)partners en een zus komen bijeen in het ouderlijk huis in New York. Opeens bevinden ze zich op het kantelpunt waarop ouders niet meer voor hun kinderen, maar de kinderen voor hun ouders moeten gaan zorgen. Allemaal nemen ze hun sores mee uit eigen gezinnen en relaties. De doodswens van Gus legt ieders politieke en religieuze overtuigingen bloot en zet de verhoudingen op scherp.

De vraag: wanneer is een leven voltooid? Is er één die vele antwoorden kent en veel actuele thema's raakt. In de bijlagen vind je hier meer over.

Op 3 oktober gaan we graag over dat onderwerp in gesprek bij Club Cele: Talk of the Town Zwolle. Met o.a. de makers van Toneelgroep Oostpool, het publiek en de moderator gaan we de dialoog aan.

Club Cele | Talk of the Town Zwolle

Talk of the town Zwolle is een productie van Club Cele, geïnspireerd op Talk of the Town van Pakhuis de Zwijger. In deze talkshow werpen we licht op nieuwe stedelijke ontwikkelingen in Zwolle en buigen we ons samen met politici, ontwerpers,bouwers en inwoners over stedenbouwkundige ontwerpen en bestemmings- en bouwplannen. Wat verdwijnt er komende jaren uit het straatbeeld en wat krijgen we er voor terug? Terugkerend onderwerp: de rol van de creatieve industrie, de overheid en de inwoners van Zwolle in verschillende fasen van stedelijke ontwikkeling.

Talk of the Town Zwolle vindt plaats op dinsdag 3 oktober vanaf 20.30 uur tot ongeveer 22:00 uur in Café Foyé (bovenfoyer)

Naam Vanaf
Normaal € 0.00

De genoemde kaartprijzen zijn exclusief drankje en exclusief € 3,25 servicekosten per bestelling.

Beste mijnheer van der Staaij,

Ik wil u iets vertellen, over mijn opa, mijn vader en mijn moeder. Ze leven allemaal niet meer, ze zijn met behulp van een dokter om het leven gekomen, ja ik zie dat u meteen een kruisje slaat. Nou het wordt nog erger….

Van mijn opa weet ik niet zoveel, ik was ongeveer zes jaar oud toen hij overleed en eigenlijk wilde mijn vader er nooit over praten, zoveel verdriet had hij er nog altijd van. Maar na een biertje heeft hij me weleens wat meer verteld. Mijn opa had kanker al vele jaren. Eerst ging het nog wel maar op het laatst was er bijna niks meer tegen te beginnen. Hij lag op een gegeven moment in het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis waar eind jaren 70 het woord euthanasie nog taboe was. Mijn vader die toch niet echt snel huilde vertelde mij snikkend hoe hij zijn vader verse sinaasappelsap gaf omdat die man dat zo lekker vond. “De pitten kwamen aan alle kanten zijn lichaam uit, zo verkankerd was die man”. Ik zal die uitspraak van mijn vader nooit vergeten. Hij heeft in wanhoop en woede toen een geestelijke erbij gehaald die daar toen nog veel rondliepen en gezegd “moet mijn vader er zo bij blijven liggen, heeft god het zo bedoeld?”. Na zware druk van mijn vader is mijn opa naar huis gehaald waar een bevriende arts de man uit zijn lijden heeft verlost, want dat was het: lijden! Dat woord kent u vast uit de bijbel en ik vrees dat u denkt dat u beter dan Gods zoon bent door voor mijn opa te bepalen dat hij tot het laatst had moeten creperen.

Mijn moeder kreeg eind 2008 te horen dat ze kanker had en dat ging nog een aantal maanden goed maar in de zomer van 2009 ging het snel bergafwaarts. Als oudste zoon je moeder letterlijk onder je handen te zien verkruimelen tot een zielig hoopje mens is iets wat je je ergste vijand nog niet toewenst. Mijn moeder deed net of ze niet doodging, wilde ook niet dood en dus was er geen verklaring of wat dan ook om haar aan een menswaardig einde te helpen. En dat bewijst ook de idioterie van uw belachelijke verhaal: artsen staan niet met een pil of spuit klaar om onze dierbaren naar de andere wereld te helpen bij het minste of geringste. Nadat mijn moeder ziekenhuis, hospice, weer ziekenhuis, en uiteindelijk een ander hospice bleef overleven hebben ze op de laatste plek haar wanhoop en die van de familie ingezien. Ze was niet meer te redden, ze zou overlijden en ze herkende inmiddels bijna haar eigen kinderen niet meer. Toen heeft men aan mij voorgesteld haar diabetesmedicatie af te bouwen, zodat ze op een min of meer menswaardige manier aan haar einde kon komen. Als ik u er tevreden mee stel: ik heb me heel lang de moordenaar van mijn moeder gevoeld door hier mee in te stemmen, ook al is het waarschijnlijk het beste wat ik had kunnen doen voor haar.

Nog geen anderhalf jaar later was ook mijn vader aan de beurt. Een paar maanden daarvoor had ook hij gehoord ongeneeslijk ziek te zijn en dat er niks meer aan te doen was. Door het verhaal met zijn vader had hij zich altijd voorgenomen het zelf beter te regelen. En de dag nadat de dokter het verteld had stond hij al bij mij met alle euthanasieverklaringen en papieren. Hij wilde nog niet dood, maar hij wilde het geregeld hebben. Toen het wel zover was kwam ik onder de indruk van hoe zorgvuldig en professioneel alles geregeld was. Niets ging over één nacht ijs, over alles was nagedacht en ik heb diep respect voor de arts die dit moest uitvoeren, ga er maar aan staan.

En nu moet ik lezen hoe u in het buitenland onze goede vooruitstrevende naam op het gebied van euthanasie verkwanselt. U mag uit naam van uw geloof (=een nog nooit bewezen achterlijk sprookje) de nagedachtenis aan mijn opa, vader en moeder besmeuren? Alsof hen iets vies en smerigs overkomen is? Alsof mijn vader en opa die beiden niet verder wilden en konden eigenlijk een stel criminelen zijn. Alsof ik met plezier de beslissing nam om mijn moeder naar de andere wereld te helpen? De vrouw die ik nog bijna dagelijks mis! En dan zal ik het niet eens hebben over mijn vader, de meest geweldige man die ik in mijn leven ben tegenkomen. HOE DURFT U! Hoe durft zich met het leven van anderen te bemoeien. Dat u geen euthanasie wil vind ik best, u mag van mij zoveel creperen als u zelf wil. Dat u in een niet bestaande god wil geloven is uw goed recht, maar houdt dat achter uw voordeur, val anderen daar niet mee lastig.

Nederland is zeer zorgvuldig als het gaat om euthanasie. En dat onze beschaving nu zover is dat we een discussie kunnen opzetten over een voltooid leven is alleen maar winst en ik hoop dat we daar op een net zo zorgvuldige wijze uitkomen.

Wat mij betreft is met deze achterlijke brief in The Wall Street journal één leven echt voltooid en dat is uw politieke leven. Ik zou beschaamd terugtreden als ik u was en doet u mij meteen een lol: hef de SGP zelf ook meteen even op, aan die euthanasie help ik graag mee als het moet.

Met vriendelijke groet, 
Patrick Huisman

Klik hier voor de link naar de brief.

 

Kees van der Staaij vertelt waarom hij zich over euthanasie niet monddood laat maken

Vlak voor het weekend publiceerde de Amerikaanse krant The Wall Street Journal een brief van SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij. De kop luidde: ‘In the Netherlands, the doctor will kill you now.’ In ons land werd met verontwaardiging gereageerd op het stuk, maar bij Jinek legt Van der Staaij zijn standpunt uit.

Van der Staaij had de kop niet zelf verzonnen, maar reageerde volgens Eva Jinek vrij laconiek op de ophef erover. “Iemand met uw kennis van zaken had dit kunnen weten. Ik had als ik u was meteen gezegd: ‘Deze kop dekt niet de lading’. Dat heeft u niet gedaan.”

Keuze voor Amerikaanse krant
“Ik heb door de jaren in de politiek heen gemerkt dat het ook over de inhoud kan gaan en dat men niet naar de kop kijkt,” riposteert Van der Staaij. “De krant zou zeggen dat het een goede kop is, omdat ze veel aandacht hebben gekregen,” vertelt hij, “maar als auteur zeg ik: ‘Ik wilde het alleen willen hebben over de ruimere aanpak rond euthanasie. Ik had het in de kop graag gehad over de slippery slope, die we in mijn ogen in Nederland op dit vlak hebben.”

Bron: HP de Tijd

Deel deze voorstelling via:

nieuws diagonale streep Meest gelezen

Interview met Yentl en De Boer

Interview met Yentl en De Boer

kalender di 15 augustus 2017

informatie Lees meer

Volg club cele op

locatie

Schouwburg Odeon
Bovenfoyer
Blijmarkt 25
8011 ND Zwolle

Volg club cele op